Bóg się z Panny narodził - nuty - Kolęda

1. Bóg się z Panny narodził,

aby ludzi oswobodził.

Tego dnia wesołego

Narodzenia Bożego,

weselmy się, radujmy się, Bogu cześć dajmy.

2. Rozkwitła się lilija,

nieskażona Maryja.

Tego dnia...

3. Porodziła nam Syna:

O wesoła nowina!

Tego dnia...

4. Aniołowie śpiewają,

Bogu chwałę oddają.

Tego dnia...

5. Pasterze w nocnej dobie

witają Go we żłobie.

Tego dnia...

6. Trzej Królowie z darami

Śpieszą i z pokłonami.

Tego dnia...

7. O ludu chrześcijański,

śpiewaj chwałę w dzień Pański.

Tego dnia...

Link:

http://www.youtube.com/watch?v=FcfaosVKx54

Ach witajże pożądana - nuty - Kolęda

1. Ach witajże pożądana perło droga z nieba.
Gdy świat cały upragniony Anielskiego chleba!
W ciele ludzkim Bóg jest skryty
na pokarm ludziom obfity.
Ciałem karmi, Krwią napoi,
by człowieka w chwale Swojej
między wybranymi policzył.

2. Czyliż nie dość, Boskie Dziecię
żeś na świecie z nami,
Ale jeszcze zimno cierpisz między bydlętami!
Malusieńki Jezu w żłobie, co za wielka
miłość w Tobie!
Czyliż nie są wielkie dziwy
w ciele ludzkim Bóg Prawdziwy,
Przyszedł na zbawienie człowieka?

3. O miłości niepojęta, jakżeś wielka była,
Żeś się tu z niebieskiego tronu sprowadziła,
A to do pustej szopiny,
O niesłychane nowiny,
Ach, pokorny Baraneczku,
Twój odpoczynek w żłóbeczku,
Z dalekiej podróży niebieskiej.

4. Niech Ci Jezu, będą dzięki za Twe narodzenie,
bo przez nie zacząłeś nasze sprawować zbawienie.
Miłość, która to sprawiła,
iż Cię do nas sprowadziła,
niech swą iskrą nas zapali,
abyśmy Cię miłowali
teraz i bez końca w wieczności.

Link:

http://www.youtube.com/watch?v=fO3R18BzFrQ

Przystąpmy do szopy - nuty - Kolęda

1. Przystąpmy do szopy uściskajmy stopy Jezusa maleńkiego,

który swoje Bóstwo wydał na ubóstwo dla zbawienia naszego.

Zawitaj Zbawco narodzony z Przeczystej Panienki.

Gdzie berło, gdzie Twoje korony,

gdzie berło gdzie Twoje korony,

Jezu malusieńki.

2. Ten, co wszechświat dzierży,

w żłobie dzisiaj leży, ludzkiej pomocy czeka:

Jezus, Bóg wcielony w żłobie wyniszczony

dla zbawienia człowieka;

o Boże, bądźże pochwalony za Twe narodzenie!

racz zbawić ludzki ród, zgubiony,

racz zbawić ludzki ród zgubiony,

daj duszy zbawienie.

Link: 

http://www.youtube.com/watch?v=Ngn1_Ct46fM

Dzień Zaduszny - historia i modlitwa za zmarłych

Pamięć o duszach w czyśćcu cierpiących znajduje swój wyraz w liturgii godzin oraz w każdej mszy świętej. Oprócz tego w klasztorach, powstał dosyć wcześnie zwyczaj poświęcania jednego dnia w roku na nabożeństwo za zmarłych zakonników. W późniejszych latach rozciągnięto intencję za wszystkie dusze w czyśćcu cierpiące, wyznaczając na to dzień, nazajutrz po uroczystości Wszystkich Świętych. Początek tego zwyczaju zawdzięczamy klasztorowi benedyktyńskiemu z Cluny, gdzie jego opat św. Odilo w roku 998 wydał dla wszystkich klasztorów swej kongregacji rozporządzenie. Polecał on dzwonić w dzień Wszystkich Świętych po nieszporach, odprawić oficjum za zmarłych a 2 listopada nakazał kapłanom odprawić mszę świętą za dusze w czyśćcu cierpiące. Praktyka ta dość szybko została przeszczepiona do innych zakonów. Później ten zwyczaj zaczęły przyjmować poszczególne zakony i diecezje dla swojego kleru z których pierwszą jest diecezja Liege w Belgii, w której obchody Dnia Zadusznego wprowadził bp Notker (zm. 1008 r. )

W uroczystości Wszystkich Świętych i w Dzień Zaduszny jest ukazana jedność Kościoła triumfującego, pielgrzymującego i cierpiącego.

„Świętą jest zatem i zbawienną myślą, aby modlić się za zmarłych,
by oni od grzechów byli uwolnieni” 2 Mach 12, 43-46

Ustanowienie Dnia Zadusznego jest dalszym rozwinięciem starożytnego zwyczaju Kościoła modlenia się za zmarłych, która wynika z Pisma Świętego. O zwyczaju modlenia się za zmarłych i ofiarowywanie za nich Mszy Św. wspomina św. Cyryl Jerozolimski (315-386) zaś św. Jan Chryzostom odnosi ten zwyczaj aż od apostołów. Na zachodzie o praktyce modlitwy za zmarłych świadczy Tertulian, św. Cyprian, św. Augustyn.

MODLITWA ZA ZMARŁYCH

Prowadzący:
Módlmy się za zmarłych. Boże, którego dobroć w nagradzaniu jest bez granic, a którego sprawiedliwość w sądzeniu i zarazem miłosierdzie w odpuszczaniu przewyższa nasze słabe pojęcia.
Wierni:
Przez wielkie miłosierdzie swoje, / przez Przenajdroższą Krew Syna swego / i zasługi wszystkich Świętych, / odpuść łaskawie winy wiernych zmarłych / i przez świętych Aniołów swoich / racz doprowadzić ich do wiecznej radości oglądania Oblicza Twego / Przez Chrystusa Pana naszego. Amen
Prowadzący:
Duchu Święty Boże, Ojcze ubogich, zmiłuj się nad duszami wiernych zmarłych!
Wierni:
Niech będzie na wieki pochwalone, Panie, / Twoje przebaczające / i zarazem oczyszczające miłosierdzie. Amen.

Żródło: Modlitewnik Polskiej Prowincji Zgromadzenia Słowa Bożego
Vademekum SVD, Pieniężno 1987

Historia uroczystości Wszystkich Świętych.

W najdawniejszych czasach kościół składał cześć publiczną tylko męczennikom, wyznawcom zaś oddawano ją bardzo rzadko i dopiero w skutek wprowadzenia kanonizacji świętych stała się ona powszechna. Uroczystości świętych były przeważnie świętami miejscowymi ku czci męczenników, od IV wieku cześć ich zaczęła się rozprzestrzeniać dzięki przenoszeniu relikwii, skutkiem czego powstało przekonanie, że każdy święty wstawia się za cały Kościół i dlatego powinien odbierać cześć w całym Kościele, a najlepiej dało by się to uskutecznić, przez ustanowienie na jeden dzień uroczystości Wszystkich Świętych męczenników, zwłaszcza, gdy po prześladowaniach Doklecjana, liczba męczenników tak wzrosła, iż nie można było każdemu z nich poświęcić osobnego dnia. Uroczystość taką po raz pierwszy znajdujemy w chrześcijańskiej gminie w Antiochii, gdzie w Pierwszą Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego obchodzono wspomnienie Wszystkich Świętych Męczenników, jak o tym świadczy homilia św. Jana Chryzostoma (ok. 349 r.) na ten dzień.

W Kościele Zachodnim natomiast historia tej uroczystości jest następująca.
Papież święty Bonifacy IV (ok. 550- 615) zwrócił się z prośbą do Cesarza Fokasa (ok. 570-610) o przekazanie Kościołowi Panteonu wystawionego w 27 roku przed Chrystusem przez Marka Agryppę. Papież nakazał ten budynek oczyścić z bożków i poświęcił go ku czci Najświętszej Maryi Panny i wszystkich męczenników. Poświęcenie tej świątyni nastąpiło 13 maja 610 roku, który to dzień stał się dla Rzymu dniem poświęconym pamięci wszystkich świętych męczenników. W następnym wieku papież Grzegorz III (zm. 741) poświęcił oratorium w bazylice św. Piotra „Zbawicielowi, Jego Matce świętej, męczennikom, wyznawcom, i wszystkim doskonałym sprawiedliwym, co na całym okręgu ziemi zasnęli.”
W Rzymie istniała już bazylika ku czci wszystkich apostołów a rocznica jej poświęcenia była obchodzona 1 maja zaś w dzień 13 maja w dzień uroczystości Wszystkich Świętych Męczenników do Rzymu przybywało co rocznie bardzo wielu pielgrzymów, a na wiosnę trudniej było o wyżywienie dla pątników, dlatego też papież Grzegorz IV (zm. 844 r.) przeniósł to święto z 13 maja na 1 listopada. Na prośbę papieża Grzegorza IV Ludwik Pobożny (778 – 840) wprowadził to święto w swoim państwie w 835 roku.
Od XIV wieku w wigilię tej uroczystości obowiązywał post zaś papież Sykstus IV (1414-1484) dodał do tej uroczystości oktawę.

Celem tej uroczystości jest to, aby żadna z dusz, która dostąpiła wiecznego szczęścia w gronie zbawionych, nie była pozbawiona czci, a wierni mieli sposobność do łatwiejszego uzyskania łask przez wspólne wstawiennictwo wszystkich świętych. Tego dnia Kościół ukazuje wiernym świętych wszelkiego stanu, wieku, płci, z wszystkich narodów i czasów. Jest to zachęta dla nas abyśmy również starali się o świętość w naszym życiu.